
Por moito que apure, por moito que corra, sempre está por diante de min, non dou alcanzado o fin, sempre queda o horizonte por diante.
Asi, canso e algo amolado decido pousar e disfrutar da paisaxe, retomarei forzas para tentar acadalo noutra ocasión.
Agora é momento de agardar, repoñer forzas e buscar algunha estratexia para mellor ocasión.
Ningén dixo que as metas foran doadas da alcanzar, pero por intentalo que non quede.

