
Unha mirada ó pasado nunca ben mal, tal vez poidamos aprender algo dos erros pasados, pero en moitas ocasión somos tan necios que voltamos a cometer os mesmos erros.
Como curiosidade, non está mal este trebello de afiador, outrora enchian as ruas co seu asubio, cos seus berros, hoxe é inusual atopar algún.
Quizais, sexa a lei da vida, a evolución o quizais a involución, non sei, de todas formas xa non quedan apenas afiadores, e nos imos camiño de ter a sua mesma sorte.
Aproveitemos entón o que nos queda, que a vida son dous días e medio, e dous case van fora.
Cáaaaa…en piedras…
ResponderEliminarEl hombre vendía la cal…
Para encalar las paredes
Pregonaba el heladero…
Er gogui…er goguiiii…
“Cómprate uno …si quieres”
Y “Pajarito” llegaba
Con sus capazos de esparto
En uno llevaba pipas
Y en el otro… los garbanzos
Aún recuerdo los acordes
De la armónica al sonar
“Aquí está el “afilaó”…
¿Tienes algo que afilar?”
Huyó el pasado…
Su encanto…
Con su miseria y su sal…
Una mirada al pasado…
Cierto es… no viene mal.
(salud----alas)