
Este é un momento deses, no que o relóxio para as suas agullas, onde o tempo se detén, onde o tempo nos regala uns momentos de tregua na percorrer sen pausa do día a día.
Son eses momentos, onde as cousas máis insignificantes poden ser as cousas máis importantes do mundo, onde o orde normal da vida, perde o norte e todo é o que nos queiramos que sexa.
Lastima deses momentos tan escasos, pero tan importantes no curso da nosa vida.
Pararnos sí…
ResponderEliminarpararnos y pensar...
pararnos y volar…
Pararnos sí…parar…
tal vez… para llorar.
Necesitamos buscarnos los momentos…
depositando la mente en nuestras manos…
y quieto así….como ovillado…el cuerpo…
tratar de descubrir
que hay en ella arraigado…
Buscando comprender…habrá que hurgar…
habrá que descifrar…
…tal vez nos alertamos…
Queriendo decidir…
habrá que depurar …
quizás… modificar
y después…actuamos…
Pero… pudiera ser
que antes de despertar y verlo todo claro…
queden ahí preguntas sin hacer
y otras …sin responder…
La tregua ha terminado…
Otro tiempo vendrá
pero no será igual…
habremos avanzado…
El reloj no paró…
mi alma descubrió
ese tiempo preciado
¿Fue la necesidad…?
¿el dolor…? ¿el… amar?
¿Qué fue lo que lo trajo?
Lo trajo… ser capaz…
Como tú …ella…o él
De estudiar el pasado
Mi voluntad lo asió
Yo… me sabré ofrecer
un tiempo regalado
Y yo se bien por qué
Ya veré… para qué
Dejo el tiempo… en mis manos.
( Salud----alas)
Estáis plantados en un mismo mundo
ResponderEliminarTan diferentes los dos…tan diferentes
Que al situaros ante mí, hoy,…frente a frente
Desde lo hondo brotó un dolor profundo.
Puedo intuiros de la misma carne
Un corto tiempo ha pasado por vosotros
Alguna vez…hasta pudieron coincidir sonrisas
No obstante uno …es uno…y otro…es… otro
Es una tarde templada del invierno
Cercana casi ya la primavera
Sin puntos tensos… con calma en el aliento
Es tiempo muerto…¡nada urgente espera!
Está contigo el sol …te transfiere energía
Pero tú no con él…estás contigo mismo
Y piensas en tus juegos…amigos…alegría
Es …tu niñez feliz…lejos del cataclismo
Por aprender exploras con rutina calmada
Tu dedo hurga en el musgo… está experimentando
No hay anhedonia en ti…ni tedio…ni desgana
Tu quietud es vital…te ayudará a ir medrando
Sobre la misma piedra ambos estáis sentados
Ennegrecida…inmóvil…y siempre acogedora…
Atesorando ahí mil secretos guardados
Han anidado en ella seres que la devoran
Disparidad, antítesis, contraste….diferencias
Vienen a rebelarse con ansia dominada
Pero saber de ti o de tus existencias
No entraña padecer tu profunda punzada
Es una tarde templada del invierno
En la que ni siquiera el sol se espera
Rígido contra ti…forjando sentimientos
Sin comprender por qué…no existe primavera
Por subsistir aplacas con tu dedo la llaga
No hay algazara en ti…ni risa…o alborozo
Tu quietud es letal…y tu esperanza vaga…
como ciclón en busca de tu Oz…en el pozo
No palpitaste en mí por rutina frecuente
Te arraigaste en mi ser…más…no me perteneces
¿Será por eso que...me acomodé yo enfrente?
¿O porque tu niñez…todo se lo merece?
No advertirás siquiera este pequeño aliento
Tú no percibirás mis palabras prestadas
Nunca descubriré quien eres tú…lo siento
Y no me lo dirá la piedra de la ollada
¿Sois dos…uno tal vez?…o sin esencia…¿nadie?
¿O es que la multitud se ocultó en la mirada?
Insisto seguirás conmigo para siempre
Levántate…¿me ves en el banco sentada?
(Salud----alas)