martes, 16 de marzo de 2010

CONTRASTE



Este é un momento deses, no que o relóxio para as suas agullas, onde o tempo se detén, onde o tempo nos regala uns momentos de tregua na percorrer sen pausa do día a día.

Son eses momentos, onde as cousas máis insignificantes poden ser as cousas máis importantes do mundo, onde o orde normal da vida, perde o norte e todo é o que nos queiramos que sexa.

Lastima deses momentos tan escasos, pero tan importantes no curso da nosa vida.

2 comentarios:

  1. Pararnos sí…
    pararnos y pensar...
    pararnos y volar…
    Pararnos sí…parar…
    tal vez… para llorar.

    Necesitamos buscarnos los momentos…
    depositando la mente en nuestras manos…
    y quieto así….como ovillado…el cuerpo…
    tratar de descubrir
    que hay en ella arraigado…

    Buscando comprender…habrá que hurgar…
    habrá que descifrar…
    …tal vez nos alertamos…

    Queriendo decidir…
    habrá que depurar …
    quizás… modificar
    y después…actuamos…

    Pero… pudiera ser
    que antes de despertar y verlo todo claro…
    queden ahí preguntas sin hacer
    y otras …sin responder…
    La tregua ha terminado…

    Otro tiempo vendrá
    pero no será igual…
    habremos avanzado…

    El reloj no paró…
    mi alma descubrió
    ese tiempo preciado

    ¿Fue la necesidad…?
    ¿el dolor…? ¿el… amar?
    ¿Qué fue lo que lo trajo?

    Lo trajo… ser capaz…
    Como tú …ella…o él
    De estudiar el pasado

    Mi voluntad lo asió
    Yo… me sabré ofrecer
    un tiempo regalado

    Y yo se bien por qué
    Ya veré… para qué
    Dejo el tiempo… en mis manos.

    ( Salud----alas)

    ResponderEliminar
  2. Estáis plantados en un mismo mundo
    Tan diferentes los dos…tan diferentes
    Que al situaros ante mí, hoy,…frente a frente
    Desde lo hondo brotó un dolor profundo.

    Puedo intuiros de la misma carne
    Un corto tiempo ha pasado por vosotros
    Alguna vez…hasta pudieron coincidir sonrisas
    No obstante uno …es uno…y otro…es… otro


    Es una tarde templada del invierno
    Cercana casi ya la primavera
    Sin puntos tensos… con calma en el aliento
    Es tiempo muerto…¡nada urgente espera!

    Está contigo el sol …te transfiere energía
    Pero tú no con él…estás contigo mismo
    Y piensas en tus juegos…amigos…alegría
    Es …tu niñez feliz…lejos del cataclismo

    Por aprender exploras con rutina calmada
    Tu dedo hurga en el musgo… está experimentando
    No hay anhedonia en ti…ni tedio…ni desgana
    Tu quietud es vital…te ayudará a ir medrando

    Sobre la misma piedra ambos estáis sentados
    Ennegrecida…inmóvil…y siempre acogedora…
    Atesorando ahí mil secretos guardados
    Han anidado en ella seres que la devoran

    Disparidad, antítesis, contraste….diferencias
    Vienen a rebelarse con ansia dominada
    Pero saber de ti o de tus existencias
    No entraña padecer tu profunda punzada

    Es una tarde templada del invierno
    En la que ni siquiera el sol se espera
    Rígido contra ti…forjando sentimientos
    Sin comprender por qué…no existe primavera

    Por subsistir aplacas con tu dedo la llaga
    No hay algazara en ti…ni risa…o alborozo
    Tu quietud es letal…y tu esperanza vaga…
    como ciclón en busca de tu Oz…en el pozo

    No palpitaste en mí por rutina frecuente
    Te arraigaste en mi ser…más…no me perteneces
    ¿Será por eso que...me acomodé yo enfrente?
    ¿O porque tu niñez…todo se lo merece?

    No advertirás siquiera este pequeño aliento
    Tú no percibirás mis palabras prestadas
    Nunca descubriré quien eres tú…lo siento
    Y no me lo dirá la piedra de la ollada

    ¿Sois dos…uno tal vez?…o sin esencia…¿nadie?
    ¿O es que la multitud se ocultó en la mirada?
    Insisto seguirás conmigo para siempre
    Levántate…¿me ves en el banco sentada?

    (Salud----alas)

    ResponderEliminar