Poderia pasar horas sentado nun lugar coma este ollando o mar, ollando como bate sen parar contra area.Levo realmente toda a vida mirando o mar, para min non e novo, as veces creo que el sabe quen son, teño a sensacion de que o mar ten memoria.
O mar, berce da vida, amigo e enimigo, tranquilo e arroutado, ese e o mar que eu levo ollando toda a vida.
Artificiosamente quieta estás… ola
ResponderEliminarParece que ahora fueras tú quien nos mirara
Sin poder regresar ya tus moléculas
Al mismo sitio donde se encontraran
¿Hay algo que quieres transmitirnos?
¿Estás cansada ya de ver nuestras miradas?
¿Tan tristes son?..ola…¿qué quieres decirnos?...
antes de disiparte…ahí…tan encrespada
Tú nos conoces ¿verdad?...tienes memoria
Pero jamás contarás nuestros secretos…
¿Quizás los dejas vertidos en la arena?
¿O la resaca los desliza mar adentro?
Ola…te miro y… escucho atentamente
Yo se que el tiempo te dio sabiduría…
¿Que somos como tú?…¿dices?...
No entiendo exactamente…
Explícate mejor…ola…¿qué decías?...
“Pues…que es una excepción que esté reflexionando
Que como tú…me paro…cuando algo lo merece
Que vivo en un continuo vaivén...voy oscilando…
Y después de mil vueltas por fin…me digo: creces
Avanzas sí…que no retornas hasta el mismo sitio…
Partes de otro lugar ligeramente adelantado
No lo hago porque sí…me mueve el viento
¿y que te mueve a ti?...La vida…el sentimiento
Ya ves …tú y yo…no tan diferenciados
En su arrastrar me produce rizaduras
igual que las arrugas que en ti veo
pero una vez perdida mi lisura
más fuerza tengo y más alta me veo
Y así conforme el tiempo pasa y gano altura
Más tenso mi interior…más grande soy
Mejor me comunico con el viento
Y más segura estoy a donde voy
Y una vez puesta en marcha mi andadura
no me abandono yo tan fácilmente
regreso a mi interior…a mi cordura
que no sólo me arrastra la corriente
Por eso no te engañes al mirarme
Quedándote en mi cresta embelesado
Me ves a punto ya de disiparme
Sin ver dentro de mí el valle que he creado
Viento y obstáculos…todo… me transforma
Antes de que serenamente me despliegue
Llenándose de mí todas las formas
Y rebotando aquello que me lleve
Marcharé yo después del intercambio
Algo de ti me llevaré en esa resaca
Tus pensamientos…quizás tu risa …el llanto
Quisiera yo dejarte el sedimento que te aplaca
No quiero erosionar… ni destruirte
No quiero ser una ola libre…ni forzada
¿Pudiera ser que viera antes de irme
Una simple sonrisa en tu mirada?
Ya ves…lo veo todo sencillo en este instante…
Has podido parar mi danza con tus ojos
Yo soy igual que tú y…tan importante
Que yo te doy a ti y de ti cojo
Pídeme algún deseo buena amiga
Hazme aquella pregunta que te aflige
Recítame si quieres la Cantiga
O sumérgete en mi y…mira…tú eliges.”
Ola…te comprendí y…estoy contigo
Una pregunta más…
Ondas do mar de Vigo,
se vistes meu amigo?
(Salud-----alas)
Este comentario ha sido eliminado por un administrador del blog.
ResponderEliminarUNA DELICIA...TUS FOTOS
ResponderEliminarUN PLACER...LEERTE
PALO
MARAVILLOSAS FOTOGRAFIAS!!!
ResponderEliminarDELICIOSOS COMENTARIOS.....
MARAVILLOSAS FOTOGRAFIAS!!!
ResponderEliminarDELICIOSOS COMENTARIOS....
SEGUIRE ENTRANDO.
Sigues aquí ola…
ResponderEliminarquiero hablarte.
Estoy sentada en la arena…
frente a ti.
Tengo el calor de una hoguera que me alienta
En ella busco…
aquello que perdí.
En esta noche de magia y de deseos…
Para arrojar lo que hay dentro de mí…
me fundiré en la anaranjada luz del fuego…
¿Pues no es la vida acaso un frenesí?
Por ilusión…
Me siento transportada
Hacia la placidez…la calma y el sosiego
Si termina llegando la alborada
Sin que vengan las meigas a mi encuentro…
No me abandones…ola…ven por mí…
Dejemos esta hoguera aquí apagada…
Y llévame contigo mar adentro…
Tal vez la vida…quiere que sea así.
(En la noche de san Juan---Saluddd---alas)