sábado, 20 de marzo de 2010

Onda do mar

Poderia pasar horas sentado nun lugar coma este ollando o mar, ollando como bate sen parar contra area.

Levo realmente toda a vida mirando o mar, para min non e novo, as veces creo que el sabe quen son, teño a sensacion de que o mar ten memoria.

O mar, berce da vida, amigo e enimigo, tranquilo e arroutado, ese e o mar que eu levo ollando toda a vida.
El mar es más que un paisaje,
también es un sentimiento
,es un corazón que late
negándose a seguir muerto;
no rinde más obediencia
que la que exigen los vientos,
no lo sujetan cadenas
ni se detiene ante el fuego.
Este trozo de canción de Aute, es en resumen lo que es el mar en realidad, fuente de vida.

6 comentarios:

  1. Artificiosamente quieta estás… ola
    Parece que ahora fueras tú quien nos mirara
    Sin poder regresar ya tus moléculas
    Al mismo sitio donde se encontraran

    ¿Hay algo que quieres transmitirnos?
    ¿Estás cansada ya de ver nuestras miradas?
    ¿Tan tristes son?..ola…¿qué quieres decirnos?...
    antes de disiparte…ahí…tan encrespada

    Tú nos conoces ¿verdad?...tienes memoria
    Pero jamás contarás nuestros secretos…
    ¿Quizás los dejas vertidos en la arena?
    ¿O la resaca los desliza mar adentro?

    Ola…te miro y… escucho atentamente
    Yo se que el tiempo te dio sabiduría…
    ¿Que somos como tú?…¿dices?...
    No entiendo exactamente…
    Explícate mejor…ola…¿qué decías?...

    “Pues…que es una excepción que esté reflexionando
    Que como tú…me paro…cuando algo lo merece
    Que vivo en un continuo vaivén...voy oscilando…
    Y después de mil vueltas por fin…me digo: creces

    Avanzas sí…que no retornas hasta el mismo sitio…
    Partes de otro lugar ligeramente adelantado
    No lo hago porque sí…me mueve el viento
    ¿y que te mueve a ti?...La vida…el sentimiento
    Ya ves …tú y yo…no tan diferenciados

    En su arrastrar me produce rizaduras
    igual que las arrugas que en ti veo
    pero una vez perdida mi lisura
    más fuerza tengo y más alta me veo

    Y así conforme el tiempo pasa y gano altura
    Más tenso mi interior…más grande soy
    Mejor me comunico con el viento
    Y más segura estoy a donde voy

    Y una vez puesta en marcha mi andadura
    no me abandono yo tan fácilmente
    regreso a mi interior…a mi cordura
    que no sólo me arrastra la corriente

    Por eso no te engañes al mirarme
    Quedándote en mi cresta embelesado
    Me ves a punto ya de disiparme
    Sin ver dentro de mí el valle que he creado

    Viento y obstáculos…todo… me transforma
    Antes de que serenamente me despliegue
    Llenándose de mí todas las formas
    Y rebotando aquello que me lleve

    Marcharé yo después del intercambio
    Algo de ti me llevaré en esa resaca
    Tus pensamientos…quizás tu risa …el llanto
    Quisiera yo dejarte el sedimento que te aplaca

    No quiero erosionar… ni destruirte
    No quiero ser una ola libre…ni forzada
    ¿Pudiera ser que viera antes de irme
    Una simple sonrisa en tu mirada?

    Ya ves…lo veo todo sencillo en este instante…
    Has podido parar mi danza con tus ojos
    Yo soy igual que tú y…tan importante
    Que yo te doy a ti y de ti cojo

    Pídeme algún deseo buena amiga
    Hazme aquella pregunta que te aflige
    Recítame si quieres la Cantiga
    O sumérgete en mi y…mira…tú eliges.”

    Ola…te comprendí y…estoy contigo
    Una pregunta más…
    Ondas do mar de Vigo,
    se vistes meu amigo?

    (Salud-----alas)

    ResponderEliminar
  2. Este comentario ha sido eliminado por un administrador del blog.

    ResponderEliminar
  3. UNA DELICIA...TUS FOTOS
    UN PLACER...LEERTE

    PALO

    ResponderEliminar
  4. MARAVILLOSAS FOTOGRAFIAS!!!

    DELICIOSOS COMENTARIOS.....

    ResponderEliminar
  5. MARAVILLOSAS FOTOGRAFIAS!!!

    DELICIOSOS COMENTARIOS....

    SEGUIRE ENTRANDO.

    ResponderEliminar
  6. Sigues aquí ola…
    quiero hablarte.
    Estoy sentada en la arena…
    frente a ti.

    Tengo el calor de una hoguera que me alienta
    En ella busco…
    aquello que perdí.

    En esta noche de magia y de deseos…
    Para arrojar lo que hay dentro de mí…
    me fundiré en la anaranjada luz del fuego…
    ¿Pues no es la vida acaso un frenesí?

    Por ilusión…
    Me siento transportada
    Hacia la placidez…la calma y el sosiego

    Si termina llegando la alborada
    Sin que vengan las meigas a mi encuentro…
    No me abandones…ola…ven por mí…

    Dejemos esta hoguera aquí apagada…
    Y llévame contigo mar adentro…
    Tal vez la vida…quiere que sea así.

    (En la noche de san Juan---Saluddd---alas)

    ResponderEliminar